معاویه حقّ قصاص نداشت

تصمیم برای قصاص گرفتن خون عثمان یا با خلیفۀ واقعی است و یا  فرزندان او باید قصاص بگیرند و در هر دو صورت هیچ ربطی به معاویه نداشته است مخصوصاً که او در کشته شدن عثمان بی تأثیر نبوده است بنابراین ادّعای قصاص خون عثمان برای بهره گیری سیاسی و در نتیجه ادامهء حکومت او بوده است.

«آیا معاویه نباید نخست با خلیفۀ وقت بیعت کند آنگاه رسماً درخواست قصاص نماید؟ یا این رفتار معاویه گویای سرپیچی و نافرمانی وی از خلیفه است و این رفتار را ابزاری ساخته است تا از این پس با آن به فرمانروایی ستمگرانه دسترسی پیدا کند؟

به راستی که امیرالمؤمنین علی علیه السلام در برخورد با معاویه بر راهی راست از سوی پروردگارش پیش می‌رفت. پیوسته معاویه را اندرزهای گران می‌داد و معاویه از سرپیچی دست نمی‌کشید. پیوسته از او وحدت و یکپارچگی جهان اسلام را درخواست می‌کرد و معاویه به نافرمانی کردن خود می‌افزود.

امیرالمؤمنین علی علیه السلام به کوفه نقل مکان کرد تا به شام نزدیک باشد. حافظان قرآن، شرکت‌کنندگان جنگ بدر، تهیدستان و آرزومندان دادگری و آزادی بشر در آن شهر پیرامون او گرد آمدند.

برخی امیرالمؤمنین علی علیه السلام را اندرز داده گفتند: معاویه را برای فرمانروایی شام پابرجا ساز و پس از آن‌ که با تو بیعت کرد او را از فرمانروایی برکنار گردان . لیکن امیرالمؤمنین علی علیه السلام پیشوای دین است. او نمی‌تواند از اندرزهایی که به عثمان داده برای معاویه نیز خاموش بماند. نمی‌تواند در دین خدا نرمی و چاپلوسی کند. او تنها و تنها یک چیز می‌خواهد .برگردانیدن دین بر بستر نخست خود و نهادن آن بر همان پایه‌هایی که از سوی پروردگار جهانیان بر پیامبرش ـ درود بر او و فرزندانش ـ وحی شده بود».(1)

----------------------------------------------------------------------------------

 (1) على علیه السلام پيشواى روشنگر: 226.